بررسی اثر میدان شعوری فرادرمانی بر توان مطلق مغز فرادرمانگران با تمرکز بر انواع امواج مغزی

مطالعات متعددی در زمینه‌ی بررسی تغییرات توان مطلق و امواج مغزی تحت تاثیر درمان‌های مختلف، از جمله تعاملات ذهن-بدن، انجام شده است. در مطالعه‌ی حاضر، اثرات میدان شعوری فرادرمانی بر این پارامترها مورد بررسی قرار گرفته است. تاثیر این میدان از طریق توجه ی کوتاه و آنی به وسیله ­ی ذهن انسان آغاز می‌شود. اگرچه این اعلام نقش کلیدی در شروع فرادرمانی ایفا می‌کند، تغییرات مشاهده‌شده به اثرات خود میدان نسبت داده می‌شوند؛ زیرا این فرایند شامل هیچ‌گونه تکنیکی نظیر تمرین‌های تنفسی، تجسم و سایر روش‌های مرسوم ذهن-بدن نیست. در طراحی آزمایش، در رست 1 از شرکت‌کنندگان آموزش‌دیده که به آن­ها فرادرمانگر گفته می‌شود، خواسته شد به­ سادگی، آرام و بدون تنش باقی بمانند. پس از آن، با شنیدن صدای بوق، فرد وارد یک دوره ­ی ۱۰ دقیقه‌ای استفاده از میدان شعوری فرادرمانی می‌شود که به آن تسک گفته می‌شود. پس از شنیدن بوق دوم، قطع اثر فرادرمانی اعلام می‌شود و سه دقیقه‌ی بعدی به عنوان رست 2 در نظر گرفته می‌شود. داده‌های به دست آمده از تسک نیز در سه بازه ­ی زمانی مساوی تحلیل شد که به ­ترتیب به نام‌های تسک 1، تسک 2 و تسک 3 نام­گذاری شده‌اند. نتایج به دست آمده بیش­ترین کنتراست را در مقایسه‌ی رست ۱ و تسک ۱ نشان می‌دهد که میدان شعوری فرادرمانی باعث کاهش توان مطلق حدود ۱۰ تا ۳۵ درصدی در محدوده‌های فرکانسی تا قبل از  امواج سریع و پرفرکانس شده است. این کاهش متوسط توان مطلق در محدوده ­ی بتای بالا و گاما (امواج با بیش­ترین فرکانس)، با مقادیر بین 6-8% در مرحله ­ی تسک 2 و تسک 3 نمایان می­شود و عملا این بخش­ها نیز قادر به نمایش اثرگذاری میدان شعوری(ط) هستند.